يكي از ابزارهاي مقابله با دشمن، تهديد است. اگر شخص يا گروه يا كشوري، بتواند با تكيه بر توانمندي هاي دروني خود، دشمن را تهديد كند قطعاً نقش بازدارندگي بسيار مهمي خواهد داشت.
البته تهديد توخالي و بدون پشتوانه، اثري ندارد و خيلي زود، برملا و خنثي مي شود؛ نمونه ي چنين تهديدهايي در دنيا زياد است. مثلاً تهديدهاي دولت پاكستان عليه آمريكا در خصوص حمله هواپيماهاي بي سرنشين به مناطق مسكوني. تقريباً هر چند روز يك بار اين حملات، منجر به كشته شدن غيرنظاميان از جمله زنان و كودكان مي شود؛ دولت پاكستان، اعتراض و تهديد مي كند اما بازهم اين حملات، تكرار مي شود كه نشان دهنده ي بي اثر و توخالي بودن تهديدهاست.
اما هست تهديدهايي كه اثر بازدارندگي بالايي دارد. دشمنان جمهوري اسلامي، به دفعات، تجربه كرده اند كه تهديدهاي ايران در مواقع لازم، عملي خواهد شد و دقيقاً به همين دليل است كه دشمنان ملت ايران كه در كشورهاي همسايه، هر روز دست به جنايت مي زنند جرأت انجام كوچك ترين تجاوزي به حريم مقدس ايران اسلامي را ندارند كه اگر داشتند تا به حال، چندين بار انجام داده بودند.
در اين ميان، رژيم صهيونيستي كه در ياوه سرايي در خصوص حمله به تاسيسات هسته اي كشورمان، سابقه ي طولاني دارد در روز اول فروردين، مخاطب بيانات كوبنده ي فرمانده ي كل قوا قرار گرفت كه فرمود: «گاهی سردمداران رژيم صهيونيستی، ما را تهديد هم مي كنند؛ تهديد به حملهی نظامی مي كنند؛ اما بهنظرم خودشان هم مي دانند، و اگر نمي دانند، بدانند كه اگر غلطی از آنها سر بزند، جمهوری اسلامی «تلآويو» و «حيفا» را با خاك يكسان خواهد كرد.» (1)
